Balita

Sabi sa balita magiging maaraw ngayon
kaya hindi ako nagdala ng payong.

Tatanga-tanga na naman ako.
Ang hangin: humahalakhak habang
binubuhusan ako ng malamig na tubig.

Ayaw kong magmukhang mahina
kaya’t tuloy pa rin ako sa paglalakad.
‘Di bale na kung ang aking mga paa
ay maputikan. Mahirap talaga manatiling
malinis kapag nasasaktan. (Nakakainis.)

Dinadaig ako ng ulap sa pag-iyak.
Nilulunod ang parang sa luha.
Binibingi ang kakahuyan sa hiyaw.
(Hoy, ulap, akala mo ba
ikaw lang ang nahihirapan?)
Sukang-suka na ang mga halaman sa sakit.

Nasaan ka na ba, Araw?
Hindi ba’t alas-tres pa lang ng hapon?
Masyado na ba kaming nalunod sa pighati,
na ‘di na namin maaninagan ang iyong ilaw?
O ikaw rin ba, ay nakain na ng kadiliman?

Patuloy sa pangungutya ang hangin.
Kaunti na lang, masasanay na ako sa ginaw.
Ano pa nga ba ang saysay ng lumaban, kung
pare-pareho lang naman tayo ng kapalaran?

Sumuko na ang mga sanga kumapit
sa mga puno. Nagkalat silang tila mga bangkay
sa daan. Tulad nila, napapagod na rin akong
magkunwaring malakas.

Hindi ko alam kung kakayanin ko pang maglakad,
ngunit ako ay may naaninagan: aninong papalapit
dala-dala ang payong na magpapatahimik
sa hangin at magpapatahan sa ulap.